สายแล้วเมื่อฉันลืมตาตื่นเกือบจะสิบโมงเข้าไปแล้ว...

แม่ที่ปลุกฉันเหมือนทุกครั้งร้องเตือน "ให้น้ำไอ้อ้วนมันด้วยล่ะ"

ฉันกลิ้ง ๆไปตรงขอบฟูกที่นอน...

เจ้าอ้วนของฉันวันนี้ขนพองจนหน้าแปลก

"ไอ้อ้วนเป็นไรวะ"

"งี้ด....งี้ด..."

ได้ยินเสียงร้องมันเบา ๆ...

เมื่อคืนนี้ก็ไม่ยอมกินอะไร แล้วทั้ง ๆที่ปกติชอบที่จะนอนหนุนแขนของฉัน..แต่คืนนั้นกลับไม่ยอมนอนดี ๆ

ฉันอุ้มมันขึ้นมาดู

"โห...ท้องอืดเหรอ..ไม่เป็นไรนะ ๆ"

มือของฉันควานหาไกร๊ปวอเตอร์ยาแก้ท้องอืดสำหรับเด็ก...ก่อนะวางมันไว้แล้วเดินลงไหาสลิ้งค์แล้วกลับขึ้นมาในห้องนอน แล้วใช้หลอดดูดยานั่นดูดเอาไกร๊ปวอเตอร์ขึ้นมาครึ่งหนึ่ง

"กินหน่อยนะไอ้อ้วนจะได้หาย..."

เจ้าหนูที่อ้วนกลมเพราะกินจุวันนั้นตัวของมันเบาลงไปเล็กน้อย

ฉันจ้องมองมันที่กินยานั่นอย่างว่าง่าย

ก่อนวางมันลงข้างฟูกนอนที่มีผ้าปูไว้ให้มันนอนเหมือนเก่า

โทรบอกป๊าดีกว่า...

หยิบคว้ามือถือใกล้ ๆนั่นแล้วกดโทร

"ป๊าน้องท้องอืดน่ะ..ขนฟูเลย"

"เหรอ..แล้วให้ไกร๊ปวอเตอร์ไปรึยัง"

"อื้มให้แล้ว..."

บทสนทนาดำเนินต่อไปสักพักมันยังคงเกี่ยวกับ 'น้อง'ที่ฉันเอ่ยเรียก

ฉันกดวางสายก่อนเดินไปหาแม่ที่ข้างล่าง

"ม๊าน้องท้องอืดมากเลย ขนฟูเลยถ้าไม่ดีขึ้นพาไปหาหมอกันนะ"

"อื้ม...เอาหญ้าขนไปให้เขากินหน่อยสิ"

ฉันเดินไปเปิดตู้เย็นในครัวแกะถุงที่ผูกไว้ออกแล้วหยิบหญ้าขนนั่นขึ้นมากำมือหนึ่ง

น้อง...ยังคงนอนนิ่ง ๆเหมือนเก่าฉันเห็นมันเดินไปนอนหลบมุมหึ่งของพื้นที่ที่มันนอนอยู่

ตุ๊กตาที่อิงไว้...มันหลบไปตรงซอกนั่น

พร้อมกับนอนหัวตะแคง ๆไปพลางส่งเสียงร้องเล็ก ๆเบา ๆตามจังหวะที่มันหายใจ

ฉันสงสัยกดโทรไปหาพ่ออีกครั้ง

"ป๊าน้องเดินหลบไปนอนตะแคงเลย..."

"แล้วดีขึ้นไหมล่ะท้องยังแข็งอยู่รึเปล่า"

ฉันเอื้อมมือไปจิ้มท้องกลม ๆของมันเบา ๆ

"นิ่มแล้ว...อ้ะ..มันตดด้วย ตดใหญ่เลย"

"อืมงั้นคงดีขึ้นแล้วแหละ.."

คุยไปได้พักครู่ฉันก็วางสายพลางจ้องมองเจ้าอ้วนที่นอนหลบอยู่หลังตุ๊กตา

มือของฉันขึ้นพนมพลางไหว้พระตามบทสวด

ขอพร..ให้มันหายดี

ไม่นานนักแม่ของฉันก็ขึ้นมาพร้อมกับผักที่เอาขึ้นมาเด็ด

"ไหนเอาไอ้อ้วนขึ้นมาดูหน่อยสิเดี๋ยวหาว่าไม่ดูมันเลย"

"หนูเห็นเขานอนอยู่ตรงนั้นเลยไม่อยาไปกวน"

ฉันบอกพลางอุ้มมันขึ้นมา

"สะอาด..เป็นอะไรน่ะ"

(*สะอดชื่อของเขาน่ะค่ะ)

เจ้าหนูตัวนิ่มโคลงเคลงไปตามการอุ้มตัวของมันนิ่มเหลวราวไร้กระดูก

มือของฉันเริ่มสั่น พร้อม ๆกับน้ำตาที่คลออยู่เต็มหน่วงตา

"น้องไม่ไหวแล้วแหละอุ้ย..."

แม่บอกพลางอุ้มมันไปแนบอกเขากระตุกน้อย ๆนั่นราวกับเป็นการเปิดสวิกท์ความตื่นตระหนกในตัวฉัน..ราวกับถูกกระชากบางสิ่งของจากร่างกาย...เหมือนมีใครกุมตรงอกนี้ไว้แล้วบีบมันจนแทบแหลก

"สะอาด..สะอาดไม่เป็นไรนะ..."

มือที่สั่นเทารับสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆมาแนบอกในขณะที่เสียงนั่นสั่นครือเจือสะอื้อ

"สะอาด!!ไม่เป็นไรนะ..สะอาด..."

มันอ้าปากกว้างก่อนสูดลมหายใจเข้าไป

"อึก..ฮือ...สะอาดไม่เป็นไรนะ.."

มือของหญิงข้างกายอุ้มมันไปไว้ในอก

"เขาไม่ไหวแล้วอุ้ย...อย่าทำแบบนี้สิอุ้ยมันจะทำให้น้องเป็นห่วงนะ"

"สะอาด...อึก.."น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่พรั่งพรูออกมา ภาพตรงหน้าเลือนรางเพราะม่านน้ำตาที่เข้ามาบดบัง

แม่ส่งมันให้ฉันอุ้มฉันก่อนมันแนบอกขาเล็ก ๆมันขยับน้อย ๆ

"ลาเขาซะอุ้ย..น้องจะไปแล้ว"

ฉันฝังจมูกลงตรงแก้มที่เต็มไปด้วยขนนุ่มฟู

น้ำตาและเสียงสะอื้อนั่นหยดลงบนตัวของร่างเล็ก ๆที่ถูกอุ้มแนบอก

ดวงตาสีดำจ้องมองฉัน..

..เหมือนบอกลา...

'ผมไปนะ...'

ราวกับมันบอกฉันอย่างนั้น

แล้วทุกอย่างก็จบสิ้นลง...

ร่างที่เต็มไปด้วยขนนุ่มฟูนอนนิ่งไร้ชีวิตในอ้อมกอด

น้ำตาอุ่นไหลอาบสองแก้ม..

ฉันกอดมันอยู่อย่างนั้น...

ขอบคุณ..สำหรับเวลาเป็นสิบปีที่อยู่ร่วมกัน...

หลับ..ให้สบายเถะนะ...

ทุกครั้งที่ไปเที่ยวไม่ว่าจะทะเล...หรือต่างจังหวัด..ฉันไม่เคยทิ้งเขาไว้

เราไปด้วยกัน

เสมือนครอบครัวหนึ่ง

เหมือน 'น้องชาย' ตัวเล็กคนหนึ่ง

ทุกคืนฉันจะอุ้มเขาไว้แล้ววางให้นอนอิงซบแขน...

กอดเอาไว้จบแทบหลับสนิทแล้วอุ้มวางลงตรงที่ที่เขานอน

ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นฉันจะหันไปดูเจ้าตัวเล็กข้างที่นอน...

ในทุกครั้งที่เขาหลับฉันอุ้มเขาไว้พลางหัวเราะดูเวลามันบิดขี้เกียจจนตัวยาวน่าเอ็นดู...

จากนี้ไปไม่มีอีกแล้ว

ทุกวันที่อุ้มไปไว้ในห้องนอน

จากนี้ไปไม่มีอีกแล้ว

สิ่งมีชีวิต...เล็ก ๆแสนสำคัญ

 ... 10กว่าปี..และเกินครึ่งหนึ่งของชีวิต..ที่เคยอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ของเขา...

10กว่าปีของชีวิตเล็ก ๆที่อยู่ข้างกายฉัน..

จากนี้ไป... ไม่มีอีกแล้ว...

..

....

ลาก่อน....

..

...

.....

หลับสบายเถอะนะ...สะอาด..

ต่อจากนี้คงเหลือฉันเพียงลำพัง..ในห้องนี้...

ความเหงา...และการจากลา...มันเป็นเรื่องยาก

ที่จะหยุดน้ำตานี้ลงได...หยุดความเศร้านี้ลงแม้รู้ดีว่าไม่ช่วยอะไร

 

 

 

edit @ 28 May 2010 13:27:28 by jin_davil[ST]

edit @ 28 May 2010 13:29:17 by jin_davil[ST]

edit @ 28 May 2010 13:31:03 by jin_davil[ST]

edit @ 28 May 2010 13:33:58 by jin_davil[ST]

Comment

Comment:

Tweet

อุ้ย


แกทำชั้นร้องไห้

TTwTT


อธิบายซะเศร้าเลย

(เ๙้ดน้ำลายเอ้ย!~ น้ำตา)

#12 By BHEECHULLYUY on 2010-05-30 15:57

เค้าไปดีแล้วนะคะ..

#11 By Hitsugaya~kun on 2010-05-28 19:41

เค้าไปสบายแล้วล่ะค่ะพี่
ไปอยู่กับนินหมาบ้านมุกแล้วล่ะมั้งค่ะ ...

#10 By ★ブライト on 2010-05-28 17:42

สงสารค่ะ TT

//ไว้อาลัย..

#9 By HOUOU on 2010-05-28 15:47

เค้าไปดีติดแต่เราคิดมาก ปล่อยเค้าไป ซักวันอาจจะกลับมาเองนะอุ้ย กอดน้องรัก โอ๋ๆ ไม่เปนไรน้า
โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะๆ จากนี้ก็ตื่นเช้าใส่บาตรให้มันด้วยละ

#7 By Pompadour on 2010-05-28 15:25

...

เขาไปดีแล้วครับ...

ขอแสดงความเสียใจด้วย...

(เข้าใจดี...ลูกแมวที่บ้านเพิ่งตาย...แต่ไม่อยากอัพ...มันสะเทือนใจ...)

#6 By I am DangerousFox on 2010-05-28 13:49

ไม่เป็นไรน่ะค่ะ
><

ตายด้วยสาเหตุเดียวกันเรย
หนูแกรบบี้ สีเดียวกัน เหมือนกันทุกอย่างเรย
เส้าเนอะ

คิดซะว่า เค๊าไปดีแล้วน้ะ
ไม่ต้องมาเจ็บปวดหรอกค่ะ

เสียใจด้วยน่ะค่ะ

#5 By น้องทา>< (110.49.205.88) on 2010-05-28 13:48

เป็น10ปีที่เป็นสุขแล้วล่ะ..

#4 By wesong on 2010-05-28 13:47

หนูแฮมส์เตอร์ส้มก็เคยตาย

ร้องไห้เลยหละ

#3 By So_mu on 2010-05-28 13:40

/ยืนไว้อาลัย

#2 By MIKI (115.87.110.246) on 2010-05-28 13:39

ไม่เป้นไรนะพี่ ...
เค้าไปดีแล้ว เค้าสงบแล้ว ...